Nike

Jeszcze drżą
poruszane
podmuchem wiatru
wciąż rozpostarte
kamienne skrzydła
przed wiekami
z marmuru wyciosane
jakby to było wczoraj

jeszcze dłoń
nadal wyciągnięta
wskazuje kierunek
- prosto przed siebie

jeszcze próbuje
iść do przodu
i...
    wpół kroku zatrzymana
pozostała na kamieniu
czeka

może na mnie
lub ciebie
na wiatr
na tchnienie życia
i wstanie z kamienia
pójdzie
poleci
gdzie cel jej jest

a tu...
    pozostanie puste miejsce

Na początku...

Na początku było słowo

tak twierdzą wszyscy

nie nie słowo

na początku było

pragnienie

to ono zrodziło słowo

a to kolejne

i następne

dziś jest ich zbyt dużo

zalewają zewsząd nas

więc to samo pragnienie

stworzy... ciszę

na końcu będzie cisza

która przyjdzie

po nas.

Człowiek

Człowiek – stary smutny człowiek

Ręce bezsilne trzymał przy sobie

Głowę siwa a może łysą pochylił

W fotelu bujanym przy kominku

A może w parku na ławce lub w                                                        kartonie siedział

Dom miał piękny murowany ukochany

A może domem jego był świat (pod                                                                  mostem)

Życie przeszło po nim jak walec

I potoczyło się dalej

Czy jeszcze wierzył?

Wierzył jak miał naście lat

Wierzył że człowiek jest dobry

Wierzył że każdy ma swoje miejsce

Wierzył  w to czego nie widział

Wierzył w to co czuł

Czy jeszcze kochał?

Kochał szalenie jak potrafił

Wieki już minęły jak kochał

Kochał każdego człowieka

Kochał wschody i zachody słońca

(jakież były wtedy piękne)

Kochał każde stworzenie

Kochał śpiew ptaków szum drzew i                                                     powiew wiatru

Czy ufał?

Ufał X lat temu

Jak był młody

Ufał każdemu człowiekowi

Ufał każdemu stworzeniu

Ufał że wszystko można

Ufał bezgranicznie i wiernie

Dom czy most

Fotel czy karton

Ręka bezsilna opadła

Głowa nieruchomo wisiała

Wiedział że przyjdzie

Jej zawsze pragnął

* * * (czerwony płomyk...)

Czerwony płomyk
targany wiatrem
samotnie płonie
tracąc życie.

To znak pamięci
Na grobie dłoń
nieznana postawiła
i go ożywiła.

Jeszcze oczy
czyjeś spojrzały
zobaczyły chwile
zatrzymane w pamięci.

Czyjaś łza spłynęła 
cieniutką strużką.

Odeszło cicho
ogniem spalone
przeminęło
rozwiane wiatrem.

Tak znicz płonie
każdy innym
samotnym
wspomnieniem
choć setki
ich stoją
inne dłonie
stawiają.