Kim jesteś?

Kim jesteś?
Znam cię od tylu lat
zawsze jesteś ze mną
przecież ty to ja
a jednak
jesteś małą cząstką
wolną i niezależną
żyjącą swoim życiem

Jakie jest twe imię?
Często je powtarzam
Przecież sam nazwałem ciebie
a może tylko tak myślałem
naprawdę
to ty je wybrałeś
spośród wszystkich słów
by ciebie określało.

Dokąd zmierzasz?
Jaki jest cel twej drogi?
Przejmujesz kontrolę
nie ma wtedy już mnie
przez krótką chwilę
ty jeden żyjesz
tworząc i niszcząc.

Powiedz mi
chcę cię zrozumieć
wszak jesteś
moim drugim ja.

Słowa czyli niewidzialna pamięć

Powoli przychodzą same
często nierozumiane
(czy i przeze mnie?)

i są jak róże
choć pięknieją
to zakwitają czerwienią
zdobiąc groby
a może je broniąc
wszak posiadają kolce

i są pamięcią

co raz spisana
nigdy nie przemija
choć papier skruszeje
a atrament wyblaknie
pozostanie niewidzialna

i są Tobą mną
wszak od nas pochodzą
gdy kolejny raz
je wypowiadamy
a może tylko tak...
                       myślimy

a one gdzieś żyją
gdzie ich nie sięgniemy

i tylko czasem się zjawiają
byśmy z nich tworzyli.

Pomiędzy ścianami

w lewo prawo

dwa kroki w przód
jeden w tył
pomiędzy ścianami 
miotam się
odbijam
i znowu to samo

coś dziwnego
pójdę po ścianie 
by nie czuć 
byle przed siebie 
wyżej 
dalej
i na dół spadnę

witaj w świecie 
może chorym 
nie wiem 
jedynym świecie 
jaki mam 
sam sobie tworzę

bratem w nim
lęk co dławi
towarzyszem
niepokój
co wiecznie nosi
kochanką
samotność
ona nigdy nie opuści

dwa kroki w tył 
jeden w przód 
w prawo lewo 
od ściany do ściany 
głucho się odbijam 
między nimi 
pozostanę