Słowa czyli niewidzialna pamięć

Powoli przychodzą same
często nierozumiane
(czy i przeze mnie?)

i są jak róże
choć pięknieją
to zakwitają czerwienią
zdobiąc groby
a może je broniąc
wszak posiadają kolce

i są pamięcią

co raz spisana
nigdy nie przemija
choć papier skruszeje
a atrament wyblaknie
pozostanie niewidzialna

i są Tobą mną
wszak od nas pochodzą
gdy kolejny raz
je wypowiadamy
a może tylko tak...
                       myślimy

a one gdzieś żyją
gdzie ich nie sięgniemy

i tylko czasem się zjawiają
byśmy z nich tworzyli.

Słowa

co czytasz Panie?
słowa ... słowa ... słowa...
rzekł Hamlet
swojemu słudze

to tylko słowa
nic więcej
puste dźwięki
brzmiące w ciszy

tylko słowa
które trwają
zbyt krótko
i przemijają
zbyt szybko

to tylko słowa
zapomniane już dawno
i tylko słowa
których nie pamięta nikt

Panie czy tylko słowa?

tego pytania
Hamlet nie słyszy
nie odpowiada
czaszkę ująwszy

tak kocham słowa
ich cichy dźwięk
pozwala wyrazić
to co czuję

tak kocham słowa
ulotne i nikłe
przemijające
tak krótko żywe

tak kocham słowa
choć tylko
są to słowa
nic więcej