Słowa czyli niewidzialna pamięć

Powoli przychodzą same
często nierozumiane
(czy i przeze mnie?)

i są jak róże
choć pięknieją
to zakwitają czerwienią
zdobiąc groby
a może je broniąc
wszak posiadają kolce

i są pamięcią

co raz spisana
nigdy nie przemija
choć papier skruszeje
a atrament wyblaknie
pozostanie niewidzialna

i są Tobą mną
wszak od nas pochodzą
gdy kolejny raz
je wypowiadamy
a może tylko tak...
                       myślimy

a one gdzieś żyją
gdzie ich nie sięgniemy

i tylko czasem się zjawiają
byśmy z nich tworzyli.